سال ۲۰۱۲ هم به ایستگاه پایانی رسید و روسیاهی آن به خرافاتی‌هایی ماند که این سال را پایان دنیا می‌دانستند؛ سالی که خورشیدش در ۲۱ دسامبر سیاه نشد، سال بزرگ برگزاری انتخابات در کشورهای بزرگ جهان بود.

روسیه، فرانسه، مصر، ونزوئلا، آمریکا و انتخابات به سبک چینی فرصتی بود تا دنیا با چهرهایی چون سارکوزی، مدودف و هوجین تائو خداحافظی کند و درهای خود را به روی محمد مرسی، فرانسوا اولاند و شی جین پینگ بگشاید.

۲۰۱۲ هم حتی با شایعه پایان جهانش نتوانست آتش طمع زیاده‌خواهان را خاموش کند و دود شعله‌های جنگ از گوشه گوشه تقویم این سال هم بیرون می‌زند. تداوم یک سال دیگر نبرد در سوریه، جنگ غزه، نبردهای خونین کنگو، تداوم بمب‌گذاری‌ها در افغانستان و مشکلات مردم بحرین، تنها بخش‌هایی از صفحات خونبار تقویم سال ۲۰۱۲ میلادی است.

در یکی از روزهای این سال بود که انسان‌ها، بزرگترین عملیات خود برای کاوش در یکی از سیاره‌های منظومه شمسی را آغاز کردند و پیچیده‌ترین ماشینی را که تا کنون ساخته بودند با نام «کنجکاو» راهی سیاره سرخ مریخ کردند تا آثار و نشانه‌‌های زندگی را در این سیاره جستجو کند و هم در این سال بود که یک بار دیگر، ورزشکاران سراسر دنیا، گرد هم آمدند تا تصاویر زیبایی از دوستی را به نمایش بگذارند.

گزارش تصویری زیر نگاهی دارد به مهمترین رخدادهای سال ۲۰۱۲ میلادی در سراسر جهان؛ به امید سالی با صلح بیشتر و جنگ کمتر، اگر شدنی باشد.

شامگاه ۲۷ فوریه ۲۰۱۲ در سالن کداک تئا‌تر لس آنجلس، برترین‌های یک سال سینما گرد هم آمدند؛ در این مراسم و در شبی خاطره‌انگیز برای ایرانی‌ها، فیلم «جدایی نادر از سیمین»، ساخته اصغر فرهادی، برنده اسکار بهترین فیلم خارجی این مراسم شد.

«از همه شما که به روسیه بزرگ «آری» گفتید، ممنونم… ما پیروز شدیم»؛ این جمله‌ای است که ولادیمیر پوتین در شامگاه چهاردهم اسفند ۱۳۹۰ (چهارم مارس ۲۰۱۲) در میدان «مانژنایا» مسکو با چشمانی اشکبار خطاب به هواداران خود گفت. نخستین تغییر در سران کشورهای جهان با برگزاری انتخابات ریاست جمهوری روسیه آغاز شد؛ تغییری که گویا از سال‌ها پیش همه از آن آگاه بودند. به هر حال انتخابات روسیه، باعث شد تا مدل «پوتین ـ مدودف» وارد ادبیات سیاسی کشور‌ها شود.

روز یکشنبه، هفدهم اردیبهشت ۱۳۹۱ (ششم می ‌۲۰۱۲) روزی بود که فرانسه پس از ۲۴ سال، بار دیگر یک سوسیالیست را رئیس جمهور خود می‌دید. انتخابات فرانسه، دومین انتخابات مهم سال ۲۰۱۲ بود که با شکست نیکولاسارکوزی همراه شد تا فرانسوا اولاند به عنوان نامزد حزب سوسیالیست، بتواند در لباس رئیس جمهور جدید این کشور، وارد الیزه شود.

سرانجام پس از یک سال از پیروزی انقلاب مصر و در حالی که مردم این کشور برای محاکمه دیکتاتورهای این کشور، لحظه شماری می‌کردند، رأی نهایی دادگاه عالی مصر درباره حسنی مبارک اعلام شد تا مبارک و حبیب العادلی، وزیر کشور سابق مصر به حبس ابد محکوم شوند. این حکم خشم مردم مصر را برانگیخت و آنان بار‌ها در خیابان‌های قاهره راهپیمایی کردند. در طول سال هم البته چندین و چند بار خبر وخامت حال مبارک و مرگ او مخابره شد که البته هیچ کدام تأیید نشد. مبارک در طول دادگاه خود، روی تخت بیمارستانی در دادگاه حاضر شد.

«جولین آسانژ»، مرد بدون سرزمینی که این روز‌ها طرفداران فراوانی دارد؛ وی پس از هشت ماه تلاش در دادگاه برای جلوگیری از بازگرداندن خود به سوئد، سرانجام در بیستم ژوئن (۳۱ خرداد) به سفارت اکوادور پناهنده شد تا در مقطعی از سال، روابط دو کشور را به تیرگی بکشاند. آسانژ بی‌گمان، یکی از نمادهای زندگی در این دوران است؛ زندگی در دورانی که «اطلاعات»، جدای از درست یا نادرست بودنش، «قدرت» به شمار می‌آید و چنین می‌شود که آسانژ، پادشاه بی‌تاج و تخت و کشور، این گونه به محل درگیری چند کشور تبدیل می‌شود. اکنون نزدیک به ۹ ماه از حضور آسانژ در سفارت اکوادور در لندن می‌گذرد و او تنها می‌تواند از روی پنجره سفارت با طرفدارانش سخن بگوید؛‌‌ همان جایی که امسال هم پیام کریسمسش را برای هوادارانش خواند و وعده انتشار یک میلیون سند جدید را در سال ۲۰۱۳ داد.

پس از کش‌و‌قوس‌های فراوان در مصر بر سر به دست گرفتن قدرت، مردم به محمد مرسی، نامزد اسلامگرای مصر رأی دادند و به این ترتیب، نخستین رئیس‌جمهور قانونی مصر برگزیده شد. این در حالی است که پیش از این و در فرایند انتخابات، به دلیل رد صلاحیت نامزد اخوان المسلمین، مصر صحنه درگیری‌های فراوانی بود، ولی با معرفی مرسی به عنوان نامزد اسلامگرای مصر، او توانست در رقابتی انتخاباتی ـ که در هفدهم ژوئن برگزار شد ـ بر ژنرال احمد شفیق پیروز شود. مرسی در مدت زمامداری خود و در جریان اجلاس عدم تعهد، یک بار به تهران سفر کرد که نخستین سفر یک مقام عالی رتبه مصری به ایران پس از قطع ارتباط دو کشور به شمار می‌آید. با حضور مرسی در قدرت اما مصر همچنان روی آرامش را ندید و در ماه‌های پایانی سال ۲۰۱۲ در جریان تصویب قانون اساسی این کشور درگیری‌های فراوانی در قاهره رخ داد.

سرانجام انتظار چهار ساله ورزشکاران به پایان رسید و جهان در لندن، شاهد رقابت ورزشکارانی از ۲۰۴ کشور دنیا شد. ایران در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ با کاروان ورزشی متشکل از ۵۳ ورزشکار در چهارده رشته ورزشی شرکت کرد که بنا بر سهمیه‌های به دست آمده در رقابت‌های انتخابی المپیک، هشت ورزشکار زن در کنار ۴۵ مرد ورزشکار به میدان رفتند. ایران در این المپیک با دوازده نشان، بهترین نتیجه خود را از لحاظ تعداد نشان به دست آورد و در رده هفدهم جهان قرار گرفت. صادق گودرزی، کشتی‌گیر ۷۴ کیلوگرم کشورمان، یکی از مدال آوران کاروان ما در آوردگاه لندن بود.

Powered By
  BLOGFA.COM