حجاب چهره ء جان مى شود غبار تنم                خوشا دمى كه از آن چهره پرده برفكنم
چنين قفس نه سزاى چو من خوش الحانيست       دريغ و درد كه غافل ز كار خويشتنم
چگونه طوف كنم در فضاى عالم قدس              كه در سراچه ء تركيب تخته بند تنم
اگر ز خون دلم بوى شوق مى آيد                    عجب مدار كه همدرد نافه ء ختنم
طراز پيرهن زر كشم مبين چون شمع               كه سوزهاست نهانى درون پيرهنم
بيا و هستى حافظ ز پيش او بردار                 كه با وجود تو كس نشنود ز من كه منم

نمائی  از فضای  پر تامل کهکشانی حافظ (برداشت از وبلاگ سیمرغ وققنوس)

+ نوشته شده در  یکشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۲ساعت ۶ ق.ظ  توسط سید حامد مدنی  |